nora

Gipsjesdag: hoopgevend, maar hartverscheurend. Haar beentjes zijn al spectaculair veranderd van positie, maar ons meisje had het hard te verduren eergisteren. We hielden haar uren op onze schoot, proberen om niet te bewegen, zodat we haar niet extra pijn zouden doen.
Intussen heb ik de indruk dat ze enkel nog pijn heeft als ik haar pamper ververs. Ik vermoed dat het vooral de heupjes zijn; het stokje tussen de 2 gipsjes zorgt ervoor dat de heupjes in de juiste positie blijft, of althans naar de juiste positie wordt gebracht. Dit zal wel wat spanning geven.

Een grote les voor ons op gipsjesdag is geduld. We moeten echt week na week afwachten hoe de behandeling zal worden verdergezet. Er wordt geen verdere planning gegeven. De armpjes en handjes zijn nu bijvoorbeeld “nog niet aan de orde”.
Geduld dus, lastig hoor voor een mama vol vragen.